Rosa Arnold: ‘Ik denk aan mijn viool als hout dat voortleeft. Hout heeft van zichzelf een klank, het resoneert’

Het Ragazze Quartet speelt zaterdagmiddag 11 oktober in Korzo de voorstelling Memories of Trees. Eerste violiste van de Ragazze Rosa Arnold vertelt erover. 

Zie jij nog een boom in je eigen viool?

“Ik denk aan mijn viool als hout dat voortleeft. Hout heeft van zichzelf een klank, het resoneert. Niet voor niets is tonewood of ‘klankhout’ een begrip, het verwijst naar houtsoorten die geschikt zijn voor instrumentenbouw. Zonder bomen zouden wij niets hebben om op te spelen. Maar dat heeft ook een keerzijde. Als soort vormen wij mensen een bedreiging voor bomen – óók wij als kwartet: onze instrumenten en strijkstokken dragen een geschiedenis van ontbossing en kolonisatie met zich mee. En dat terwijl hout an sich een superduurzaam materiaal is.”

Hoe zien we dit verhaal terug op het podium?

“Afgelopen zomer hebben we de première gespeeld op Oerol, midden in een bos. Dat was natuurlijk waanzinnig, de speelruimte was oneindig groot en echte bomen fungeerden als onze tegenspelers. Nu zijn we bezig met de ontwikkeling van een zaalversie. Audiovisueel ontwerper en kunstenaar Jurjen Alkema heeft grote houten boxen gemaakt, waar wij als spelers zelf in passen. Ze zijn aan één kant bespannen met een voile, waarop Jurjen zijn visuals projecteert. Jurjen en regisseur Mees Vervuurt hebben een heel mooie visuele taal gecreëerd. En Bart Hess heeft prachtige kostuums gemaakt, geïnspireerd op boom-gerelateerde structuren: schors, wortels, schimmeldraden. Het is meer een wereld waarin we ons begeven dan dat we een concreet verhaal vertellen, het gaat om de relatie tussen ons en de bomen.”

In de zaal staan geen echte bomen. Zijn ze nog wel aanwezig?

“Zeker! De dramaturgische lijn van het stuk is dat de bomen steeds meer een stem krijgen, ze gaan terugpraten. En wij trekken ons juist steeds meer terug. Op Oerol konden we in de verte in het bos verdwijnen, daar zullen we in de zaal een andere oplossing voor bedenken.”