Michele Mazzini: “Ik hoop dat het publiek na afloop een beetje duizelig is.”

De Italiaanse klarinettist Michele Mazzini is wat je noemt een muzikale duizendpoot. Van huis uit klassiek geschoold, maar inmiddels even zeer thuis in hedendaags repertoire, jazz en geïmproviseerde muziek. Daarnaast is hij actief als componist en lid van muziektheaterensemble Oorkaan. Als gastcurator van de 76e editie van Dag in de Branding stelde Mazzini een een gevarieerd programma samen rond het thema ‘Contrasten’. Met in de Nieuwe Kerk de première van zijn basklarinetproject Offertorium.

Michele, hoe was het om een festival te cureren?
“In één woord: geweldig. Het was mijn eerste ervaring als curator, en hopelijk niet de laatste. Ik heb het proces met Dag in de Branding als erg prettig ervaren. Ik bedoel, het was natuurlijk hard werken, maar altijd met een speelsheid die ik oprecht waardevol vind in een creatieve omgeving. Ik vond het bovendien bijzonder om de kans te krijgen om na te denken over het grotere geheel, over de samenhang van het programma die mijn eigen uitvoerende rol overstijgt.”

Waarom het thema ‘Contrasten’?
“Toen ik werd gevraagd als gastcurator lag een onderdeel van het programma al vast: het slotconcert door het Residentie Orkest met Stravinsky’s Le sacre du printemps en het nieuwe pianoconcert van Willem Jeths. De binaire vorm van het programma intrigeerde me: het idee van een tegenstelling, een contrast. De overige concerten heb ik rond hetzelfde idee geprogrammeerd. Elk concert is opgedeeld in twee verschillende delen, maar als de zijdes van een munt. Ik heb steeds geprobeerd om musici samen te brengen die op het eerste gezicht weinig met elkaar gemeen hebben, maar die toch een zekere eenheid weten te vormen.”

Eenheid door verschil. Dat klinkt paradoxaal…
“Ik weet het. En toch is dit idee van eenheid door contrast voor mij heel belangrijk geworden — des te meer door de politieke situatie waarin we ons vandaag de dag bevinden. Wat ik wil benadrukken, is dat contrast iets anders is dan polarisatie. Beide draaien weliswaar om verschil, maar waar polarisatie uitgaat van een versimpeld zwart-witdenken, van lijnrecht tegenover elkaar staan, daar zijn contrasten juist complementair: ze vullen elkaar aan, versterken elkaar en nodigen uit tot dialoog. Tegelijk was het cureren van dit programma ook een vraag aan mijzelf: wat betekent het om vandaag de dag muziek te maken?”

En, wat is het antwoord dat je vond?
Lacht: “Dat er geen eensluidend antwoord bestaat. Het programma is echt een regenboog van verscheidenheid geworden. Ik hoop dat het publiek er na afloop een beetje duizelig van is.”

Wat kun je vertellen over Offertorium, je nieuwe basklarinetproject dat je op 2 mei in première brengt in de Nieuwe Kerk?
“Uiteindelijk is het een triptiek geworden, een drieluik dat losjes is verbonden met drie godheden uit verschillende culturen van over de hele wereld. Een deel is gewijd aan Raijin, een Japanse dondergod. Daarnaast is er Shu, de god van de lucht uit de Egyptische mythologie. En er is Eos, de Griekse godin van de dageraad. Voor mij vertegenwoordigen ze elk verschillende gevoelens en sferen. Drie mentale gesteldheden, waardoor ik me vrijelijk heb laten inspireren tijdens het maakproces.”

Tot slot: waarom koos je ervoor je optreden in de Nieuwe Kerk te combineren met een uitnodiging aan het Duitse vocale ensemble Sjaella?
“Eerst en vooral: ik vind ze geweldig. Ik houd van koormuziek, van a-cappellagroepen, zeker in de rijke akoestiek van een kerk. Tegelijk heb ik muzikaal gezien weinig gemeen met wat zij doen. Dus ook hier: contrast. Wat daarnaast meespeelde, is dat ik de balans tussen vrouwen en mannen op het podium scherp in de gaten heb gehouden. Die overweging loopt als een rode draad door het hele programma van deze editie.”