Van Tsoupaki’s zwevende tijdservaring naar Mahlers intieme hart en Dvoráks warme weidsheid. Een avond die zacht begint en in zonlicht eindigt.

Calliope Tsoupaki, voormalig componiste der Nederlanden en goede bekende van het Residentie Orkest, onderzoekt in Falling hoe we als mens opnieuw betekenis zoeken in een wereld die wankel is geworden. Het stuk is compact, slechts dertien minuten, maar intens en vol beweging. Mahler trekt daarna de emotie naar binnen met een van zijn bekendste liedycli: de Rückert Lieder. Vijf miniatuurspiegels waarin verlangen, rust, zelfonderzoek en weemoed zonder dramatiek worden blootgelegd. Barbara Kozelj maakt de liederen bijna tastbaar met haar warme, gedragen mezzo.

In Thin Air, het tweede werk van Tsoupaki van vandaag, keren we terug met een werk dat uit mededogen en solidariteit is geboren. Oorspronkelijk geschreven in coronatijd (en in deze orkestversie door het Residentie Orkest in première gebracht), maar zó tijdloos dat het nu misschien nog krachtiger binnenkomt dan toen. Dvoráks fascinerende Vijfde besluit de avond niet met spektakel, maar met zonlicht: warmbloedig, speels, dansend. Een symfonie die ruikt naar gras, aarde, zon en avondlucht. Het is Dvořák op zijn meest open, meest vrij en meest gelukzalig. Dirigent Antony Hermus weeft tussen Tsoupaki’s lucht en Dvořáks aarde een geweldig, ademend programma.